เราต้องนึกถึงความตายอยู่ตลอดเวลา-พระราชพรหมยาน (หลวงพ่อฤาษีลิงดำ)วัดท่าซ...

#คําสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย#สัพพะปาปัสสะอะกะระณังการไม่ทำบาปทั้งปวง#กุสะลัสสูปะสัมปะทาการทำกุศลให้ถึงพร้อม#สะจิตตะปะริโยทะปะนังการชำระจิตของตนให้ขาวรอบ#เอตังพุทธานะสาสะนัง#ธรรม๓อย่างนี้เป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย#ขันตีปะระมังตะโปตีติกขาขันติคือความอดกลั้น#เป็นธรรมเครื่องเผากิเลสอย่างยิ่ง#นิพพานังปะระมังวะทันติพุทธา#ผู้รู้ทั้งหลายกล่าวพระนิพพานว่าเป็นธรรมอันยิ่ง#นะหิปัพพะชิโตปะรูปะฆาตีผู้กำจัดสัตว์อื่นไม่ชื่อว่าเป็นบรรพชิตเลย#สะมะโณโหติปะรังวิเหฐะยันโต#ผู้ทำสัตว์อื่นให้ลำบากอยู่ไม่ชื่อว่าเป็นสมณะเลย#อะนูปะวาโทอะนูปะฆาโต#การไม่พูดร้ายการไม่ทำร้าย#ปาติโมกเขจะสังวะโรการสำรวมในปาติโมกข์ มัตตัญญุตาจ ภัตตัสมิงความเป็นผู้รู้ประมาณในการบริโภคปันตัญจะสะยะนาสะนังการนอนการนั่งในที่อันสงัดอะธิจิตเตจะอาโยโคความหมั่นประกอบในการทำจิตให้ยิ่งเอตังพุทธานะสาสะนังธรรม๖อย่างนี้เเป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย, ปัจฉิมพุทโธวาทปาฐะ นำ (หันทะ มะยัง ปัจฉิมะพุทโธวาทะปาฐัง ภะณามะ เส) หันทะทานิ ภิกขะเว, ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้ เราขอเตือน, อามันตะยามิโว, ท่านทั้งหลายว่า วะยะธัมมา สังขารา, สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา, อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ, ท่านทั้งหลาย จงทำความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด, อะยัง ตะถาคะตัสสะ นี้เป็นพระวาจาในครั้งสุดท้าย ของพระ- ปัจฉิมาวาจา. ตาถาคต. ปัญจอภิณหปัจจเวขณปาฐะ ชะราธัมโมมหิ, (อ่านว่า ธัม-โมม-หิ) เรามีความแก่เป็นธรรมดา, ชะรัง อะนะตีโต (ตา) ล่วงความแก่ไปไม่ได้, พะยาธิธัมโมมหิ, เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา, พะยาธิง อะนะตีโต, (ตา) ล่วงความเจ็บไข้ไปไม่ได้, มะระณะธัมโมมหิ, เรามีความตายเป็นธรรมดา, มะระณัง อะนะตีโต (ตา), ล่วงความตายไปไม่ได้, สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ, เราละเว้นเป็นต่าง ๆ คือว่า พลัดพราก นานาภาโว วินาภาโว, ของรัก ของเจริญใจทั้งหลายทั้งปวง, กัมมัสสะโกมหิ, เราเป็นผู้มีกรรมเป็นของ ๆ ตน, กัมมะทายาโท, เป็นผู้รับผลของกรรม, กัมมะโยนี, เป็นผู้มีกรรมเป็นกำเนิด, กัมมะพันธุ, เป็นผู้มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์, กัมมะปะฏิสะระโณ, เป็นผู้มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย, ยัง กัมมัง กะริสสามิ, จักทำกรรมอันใดไว้, กัลยาณัง วา ปาปะกังวา, ดีหรือชั่ว, ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสานิ, จักเป็นผู้รับผลของกรรมนั้น, เอวัง อัมเหหิ อะภิณหัง, เราทั้งหลายพึงพิจารณาเนือง ๆ ปัจจะเวกขิตัพพัง. อย่างนี้แล